^

En dan, en dan, en dan… ga ik op mijn fietsje naar Japan. Dat was mijn antwoord als iemand mij vroeg wat ik na de Rietveld Academie wilde gaan doen. Ruimte creërend voor niet-weten. Het werd mij ingegeven door een vouwfietsje dat ik had gekocht op Marktplaats dat een Nederlands-Japans stel meegenomen had uit Japan. Een lekker stoer model. Ik kreeg er ook papieren bij; een reparatie vel, een verkeersregels vel en een bonnetje; allemaal in het prachtige Japanse schrift. Het bonnetje bleek geen verzekeringsbewijs, maar een bewijs van herkomst. De verkoper vertelde mij dat er staat waar in Tokio het fietsje precies vandaan komt. Oh leuk, dacht ik toen, daar ga ik dan een keer naar toe. Blijkbaar heb ik daarmee een zaadje geplant…

​

Hieronder kunt u klikken en lezen hoe ik mijn vouwfiets omruilde voor een goudgele tweelingfiets (cirkel 1) en 

hoe ik deze wil omtoveren tot een reizende ontmoetingsplek waarmee ik uiteindelijk Japan hoop te bereiken… Met mijn niet haalbare ontwerp in karton en de uiteindelijke op-maat-fietsbakken (cirkel 2). Ook maakte ik een papieren model voor een ‘zadeltas’ en liet deze maken door Anne (cirkel 3). Zij hielp mij ook nog bij het maken van plastic hoezen om de bakken waterdicht te maken. De vierde cirkel omschrijft het maakproces van de fietsbakken ter inspiratie voor andere Yuba Mundo bezitters.

Inmiddels ben ik op weg op mijn fiets, met mijn huis op mijn bagagedrager (althans daar werk ik aan). Mijn ervaringen rond het ‘druppelen’ op mijn weg wil ik delen op de website: www.thankyou.academy. Want dat is wat er in mij ontstaat: dankbaarheid… waar naar mijn gevoel nog veel in te leren is.